Życie między granicami
Jacques D'Agar rozpoczął swoją drogę w Paryżu, gdzie pierwsze rytmy jego szkolenia kształtowały się pod okiem Jacoba Ferdinanda Voeta. Jego pierwsze kroki w pracowni skierowane były ku malarstwu historycznemu, ścieżce wymagającej ogromnej erudycji i szerokiej perspektywy. Jednak z upływem czasu jego skupienie stało się bardziej wyostrzone i intymne. Poczuł pociąg do ludzkich twarzy, odchodząc od wielkich narracji historycznych na rzecz cichej, mozolnej pracy portrecisty.
Rok 1675 przyniósł zmianę statusu, gdy został przyjęty do Akademii. W tym czasie piastował stanowisko malarza królewskiego na dworze monarchy. Ten okres stabilizacji został przerwany przez odwołanie Edyktu Nantejskiego w 1682 roku. Jako protestant, Jacques D'Agar znalazł się wykluczony z Akademii, do której tak wytrwale dążył. Zostawił Francję za sobą, a to odejście poprowadziło go ku nowym krajobrazom i odmiennym mecenasom.
Duńskie lata i angielskie pobyty
Jego ścieżka wiodła na północ, na dwór duński. Tam, pod patronatem króla Chrystiana V, jego pędzel odnalazł stały cel. Duński dwór zapewnił scenerię, w której jego talent do chwytania podobieństw mógł zostać wykorzystany dla potrzeb arystokracji. Jego obecność w Kopenhadze została naznaczona tą służbą, a nawet gdy przemieszczał się przez różne regiony, jego twórczość pozostawała nierozerwalnie związana z ludźmi, którzy zasiadali przed jego sztalugami.
Spędził również czas w Anglii, gdzie rezydował przez pewien okres i odniósł sukces wśród brytyjskiej szlachty za panowania królowej Anny. Jego dłonie utrwaliły rysy takich postaci jak księżna Montagu czy hrabiny Rochfort i Sunderland. Nawet gdy jego dzieła przypisywano jego kręgowi artystycznemu lub gdy były jedynie inspirowane jego stylem, ślad jego unikalnej techniki pozostawał wyraźnie widoczny w portretach tamtej epoki.
Ślady pozostawione na płótnie
Twórczość, którą pozostawił Jacques D'Agar, niesie w sobie ciężar konkretnych spotkań. Jego autoportret, namalowany w 1693 roku dla Kosimo III de' Medici na prośbę króla Chrystiana, pozostaje cichym zapisem jego własnego spojrzenia. On nie tylko malował twarze; on dokumentował linie rodowe dworów, którym służył.
Wśród postaci uchwyconych jego ręką lub tych, na które wpłynęła jego pracownia, znaleźli się:
- Król Chrystian V Danii
- Królowa Luiza z Meklemburgii-Güstrow
- Księżna Montagu
- Hrabina Rochfort
- Hrabina Sunderland
Jego syn, Charles d'Agar, podążył tymi śladami, kontynuując tradycję portretu. Gdy Jacques D'Agar zmarł w Kopenhadze, pozostawił po sobie dorobek, który przenikał między sfery francuską, duńską i angielską, definiowany przez twarze ludzi żyjących w epoce Baroku.