Circa Ελαιογραφία με χειρόχειρο τεχνικό τρόπο – τυπικές και παρατεταμένες διαστάσεις

Armand Point (1860-1932): Ένας Γάλλος Ποιητής του Συμβολισμού και του Διακοσμητικού Τέχνης

Αναγεννηθείς στις ζωντανές πολιτιστικές κοιτίδες της Αλεξάνδρειας το 1860 ή ενδεχομένως το 1861 όπως υποδηλώνουν κάποιες καταγραφές, ο Armand Point ξεκίνησε ένα καλλιτεχνικό ταξίδι που τον έκανε πρωταγωνιστή στην γαλλική Συμβολική κίνηση τέχνης. Η ζωή του ήταν μια συνεχής εξερεύνηση αισθητικών ιδεών, μεταβαίνοντας από πρώτες απεικονίσεις της αλγεδιακής ζωής σε πολύπλοκα συμβολικά έργα βαθιά επηρεασμένα από τους αναγεννητικούς τεράστιους καλλιτέχνες και την ορφανική σκέψη. Οι λεπτομέρειες γύρω από τον θάνατό του – είτε στην Νάπολι είτε στη Μάρλωτα το 1932 – παραμένουν κάπως σκιερές, αντανακλώντας τη μυστηριώδη φύση που χαρακτήριζε μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής του δημιουργικότητας. Η αρχική προσπάθειά του στην ζωγραφική επικεντρώθηκε στην καταγραφή της ουσία της Αλεξάνδρειας: πολυσύνημη αγορά με ζωή και μουσικούς και οι καθημερινές σκηνές που έπαιζαν στις οδούς της πόλης. Αυτές οι πρώτες δημιουργίες αποκαλύπτουν μια ιδιαίτερη παρατηρητική δεξιότητα και την ικανότητα να μετατρέψει την ατμόσφαιρα της καταγωγής του σε έργα τέχνης. Ωστόσο, αυτή η βάση θα χρησίμευε ως απλός εξορμητήρας για μια βαθύτερη καλλιτεχνική εξερεύνηση.

Η Παρίσι και η Υιοθέτηση της Ιδεαλιστικής Αποτύπωσης

Ένα κρίσιμο σημείο καμπής έφτασε το 1888 όταν ο Point ταξίδεψε στο Παρίσι και εγγραφήθηκε στην École des Beaux-Arts, σπουδάζοντας υπό τον Auguste Herst και τον Fernand Cormon. Αυτή η επίσημη εκπαίδευση παρείχε μια σταθερή βάση στις κλασικές τεχνικές αλλά μια συνάντηση έξω από την ακαδημαϊκή κοινότητα πυροδοτήσεσε πραγματικά τη καλλιτεχνική του μεταμόρφωση. Επηρεασμένος από τις γραφές του John Ruskin και ενθουσιασμένος από τον έμφαση της Προ-Ραφαελιτών στην λεπτομερή παρατήρηση, την ηθική θεματολογία και την επιστροφή στις μεσαιωνικές αισθητικές, ο Point άρχισε να αναζητά βαθύτερη σημασία στην τέχνη. Ακόμα έγινε συνδεδεμένος με τον πρώτο γκρουπ των Ναμπίς, καλλιτέχνες που ήταν γνωστοί για την καινοτόμο προσέγγισή τους στο χρώμα και το σύμβολο. Ωστόσο μια επίσκεψη στην Ιταλία το 1894 συνοδευόμενος από την Helene Linder – η οποία θα γινόταν τόσο ο έρωτας του όσο και συντρόφός του – ήταν απολύτως μεταμορφωτική. Στέκοντας μπροστά στο Sandro Botticelli’s *Primavera*, όχι μέσω του φίλτρου μιας χαρακτικής αλλά στην πλήρη ζωντανή πραγματικότητα, ο Point βίωσε όπως περιγράφει αυτόν τον ενθουσιασμό. Αυτή η συνάντηση πυροδοτήσε μια έντονη επιθυμία να αναβιώσει την καλλιτεχνική ψυχή του Μεσαίας Εποχής στην Γαλλία. Η επίδραση τόσο του Botticelli όσο και του Leonardo da Vinci αυξήθηκε στα έργα του· Η Helene Linder συχνά ήταν το μοντέλο του και ποζάρει σε ιδεακές μορφές που θυμίζουν τις αναγεννητικές πορτρέτες αλλά είναι διακοσμημένες με την αιθέρια ενδυμασία που προτιμούσε ο Botticelli. Όπως παρατήρησε ο Philippe Jullian, το στυλ του Point εξελίχθηκε από μια «ονειρική πραγματικότητα σε μια λεπτομερή ιδεακή αναπαράσταση», αντανακλώντας την αυξανόμενη προσήλυσή του στις κλασικές και αναγεννητικές αισθητικές.

Η Ροσικρουσιανική Επιρροή και ο Σαλόν Ντε Λα Ρόζ Κρόιξ και Συμβολική Αντίσταση

Ο Point αρνήθηκε ενεργά τις κυριαρχούσες τάσεις του φυσικότητας που υποστήριζαν οι καλλιτέχνες όπως ο Zola και ο Courbet αναζητώντας αντί αυτού να εμπλουτίσει τα έργα του με βαθύτερη συμβολική σημασία. Αυτό τον οδήγησε στην υιοθέτηση της Ροσικρουσιανικής σκέψης και τη φιλία του με τον «Σάρ» Peladan ενθουσιαζόμενος από την ορφανική φιλοσοφία και τις μυστικιστικές αρχές. Η αφοσίωσή του σε αυτές τις ιδέες εκφράστηκε στην ουσιαστική συμμετοχή του στο Σαλόν Ντε Λα Ρόζ Κρόιξ μια έκθεση που έγινε κεντρικό σημείο για τους Συμβολικούς καλλιτέχνες. Ο Point δεν παρουσίασε μόνο στο σαλόν αλλά ενεργά διαμόρφωσε την ταυτότητά του σχεδιάζοντας αφίσες – συμπεριλαμβανομένης μιας ιδιαίτερα αμφιλεγόμενης δημιουργίας που απεικόνιζε τον Περσέα κρατώντας το αποκεφαλισμένο κεφάλι του Émile Zola. Αυτή η εντυπωσιακή εικόνα χρησίμευσε ως ισχυρή συμβολική απόρριψη της φυσικής τέχνης και της υλιστικής της φιλοσοφίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα έργα του συχνά διερευνούσαν μυθολογικά θέματα όπως το *Η Σιρένη* που ενσωματώνει τον αρχέτυπο της femme fatale – γοητευτική αλλά επικίνδυνη υποσχόμενη μαγεία αλλά παραδίδοντας καταστροφή. Αυτά τα έργα δεν ήταν απλώς απεικονίσεις μύθων· ήταν εξερευνήσεις αρχετύπων και κρυφών αλήθειας. Αν και η τέχνη του Πουίντ είναι ιδιαίτερα σημαντική για την ιστορία της τέχνης του Μεσαίωνα και του Αναγέννησης, οι αναγνώστες θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ο Πουίντ ήταν ένας Γάλλος καλλιτέχνης που είχε δημιουργήσει ένα έργο τέχνης που έχει διαρκή αξία στην ιστορία της τέχνης και της αρχιτεκτονικής του Μεσαίωνα και του Αναγέννησης.