West Cornwall, Connecticut ხელით ნათესლით დახატული ზეთប្រეწერი – სტანდარტული და ინდივიდუალური ზომები

დევიდ ჯონსონი: ჩრდილო-აღმოსავლური სინათლის ქსოველი

დევიდ ჯონსონი, რომელიც 1827 წელს ნიუ-იორკში დაიბადა, თავისი სიცოცხლის პერიოდში ისეთი სახელი არ იყო, რომელიც საყოველთაოდ გაითვალისწერთებოდა, თუმცა მისი წვლილი ამერიკულ ლანდშაფტურ მხატვრობაში უაღრესად მნიშვნელოვანია. იგი ჰადსონის მდინარის სკოლის მეორე თაობის წარმომადგენელი იყო — მოძრაობისა, რომელიც მიზნად ისახავდა ამერიკის ბუნებრივი სამყაროს აღმატებული სილამაზისა და სულისკვეთების დაფიქსირებას. ეს მემკვიდრეობა მან მრავალწლიანი, საოცრად პროდუქტიული კარიერის განმავლობაში შეიძინა და ნატიფად გარდაქმნა. თავისი უფრო ფლამბოზური თანამედროვეებისგან განსხვავებით, ჯონსონის მიდგომას ახასიათებდა მშვიდი დაკვირვება, მეტსახი დეტალები და თითქმის მედიტაციური ხარისხი. სწორედ ამან დაიმკვიდრა მისი სახელი, როგორც ლუმინიზმის ოსტატის — სტილისა, რომელიც აქცენტს ტონალურ ნატიფ ცვლილებებსა და ატმოსფერულ ეფექტებზე აკეთებს, რათა არა დრამატული სპექტაკლი, არამედ განწყობა და გარემო შემოგვინახოს.

ჯონსონის ადრეული შემოქმედებითი გზა შეზღუდული ფორმალური მომზადებით დაიწყო. იგი 1845 და 1846 წლებში რეგისტრირდა დიზაინის ეროვნულ აკადემიაში, სადაც თავდაპირველად ანტიკურ ხელოვნებას სწავლობდა, სანამ ლანდშაფტურ მხატვრობისკენ არ მიიჩეოდა. გადამწყვეტი იყო ის ფაქტი, რომ იგი მცირე ხნით ჯასპერ ფრენს კროფსის მოწესრიგებად იმყოფებოდა — ჰადსონის მდინარის სკოლის საკვანდავი ფიგურისა, რომელიც ცნობილი იყო ველური ბუნების დრამატული გამოსახულებებით. თუმცა, ჯონსონის მხატვრული ფილოსოფია უფრო თავშეკავებული მიდგომისკენ იხრებოდა, რაც ბუნებასთან მისი პირდაპირი კავშირით იყო განპირობებული. მისმა პირველმა მნიშვნელოვანმა ნამუშევარმა, „ჰეინს ფოლ, კაუტერსკილ კლოვ“ (1849), რომელიც კროფსისა და ჯონ უილიამ კასილესთან ერთად შექმნა, საფუძველი ჩაუყარა მის პროფესიულ კარიერას და აჩვენა მისი ნიჭი, რათა ადირონდა მთებში სინათლისა და ჩრდილის ნიუანსები. ეს ადრეული თანამშრომლობა ხაზს უსვამდა საერთო მისწრაფებას — დაგვესწრო ბუნების სირთულეები და გადაგვეთქვა ტილოზე.

ლუმინისტური შტრიხები

1850-იან წლებში ჯონსონის შემოქმედებითი განვითარების პროცესში მისი ტექნიკა დაიხვეწა და მან დაიშორა ადრეული ჰადსონის მდინარის მხატვრების ზედმეტად რომანტიზებული ლანდშაფტები. იგი პრიორიტეტს ანიჭებდა სიზუსტესა და ნატიფობას, სადაც დეტალურად ასახავდა ხის ქერქს, ქვის ფორმ formations და წყლის ზედაპირზე არსებულ არეკლასებს. ეს პერიოდი მოასწავდა გადასვლას ლუმინიზმზე — სტილზე, რომელიც ხასიათდება რბილი, გაბნეული სინათლით, ატმოსმოსფერული პერსპექტივით და მზის სხივების წარმავალი ეფექტების დაჭერით. ამ დროს მისი ნახატები ხშირად ასახავდა მარტოხელა ფიგურებს, რომლებიც ბუნების უზარმაზრობის წინაშე მცირე ჩანდებოდნენ, რაც დამშვიდების, ჭვრეტისა და ბუნებრივ სამყაროსთან ღრმა კავშირის შეგრძნებას იწვევდა. კასილესა და კენსეტის გავლენა აშკარა იყო, თუმცა ჯონსომ ლუმინისტურ ჩარჩოებში საკუთარი უნიკალური ხმა შეიმუშავა — რომელიც ფოტოგრაფიულ რეალიზმსა და ღრმა ატმოსფერულ განწყობას აერთიანებდა.

ამ ეპოქის გამორჩეული ნამუშევრებია ლეიკ ჯორჯის აღწერილობები, სადაც მან საოცარი სიზუსტით დააფიქსირა წყლის მოციმციმე ზედაპირი და გარემომცველი ტყეები. ეს სცენები არ იყო მხოლოდ პეიზაჟის რეპრეზენტაცია; ისინი სავსე იყვნენ განწყობის განჭვრეტადი შეგრძნებით — დილის გრილი სიმშვიდით, ნაშუადღევის სინათლის ბუნდოვანი სითბოთი და მაღალი ფიჭვების მიერ მოთხვეული დრამატული ჩრდილებით. ჯონსონის უნარი, ეს ნატიფი ცვლილებები სინათლეში და ატესფეროში ტილოზე გადაეტანა, სწორედ ის არის, რაც მის ნამუშევრებს გამორჩეულს ხდის.

ბარბიზონის გავლენისკენ გადასვლა

როდესაც 1870-იან წლები დაიწყო, ჯონსონის მხატვრული სტილი თვალსაჩინო ტრანსფორმაციას განიცდია. მან დაიწყო ფრანგული ბარბიზონის სკოლის ელემენტების ინტეგრირება, რომელიც ცნობილია პლენ-ერ (ჰაერზე) მხატვრობით და რბელი, გაბნეული სინათლით განათებული სოფლის ლანდშაფტებით. მიუხედავად იმისა, რომ ეს სტილისტური ცვლილება თავდაპირველად არაერთგვაროვან რეაქციას იწვევდა მისი კოლეგების მხრიდან, იგი ასახავდა უფრო ფართო ტენდენციას ამერიკულ ხელოვანებში, რომლებიც ევროპულ შემოქმედებით პროცესებთან დაკავშირებას ცდილობდნენ. ამ პერიოდის ჯონსონის ნახატები ხშირად ასახავდა ნიუ-იორკის შუა ნაწილის პასტორალურ სცენებს — rolling hills, ფერმებს და პატარა სოფლებს — რომლებიც წარმოდგენილი იყო მკვდარი პალიტრით და მშვიდი ინტიმურობის შეგრძნებით.

ბარბიზონის გავლენის მიუხედავად, ჯონსს არასდროს მიატოვებია თავისი ლუმინისტური ფესვები. მისმა გვიანდელმა ნამუშევრებმა შეინარჩუნეს სენსიტიურობა სინათლისა და ატმოსფეროს მიმართ, თუმცა ტონალურ მნიშვნელობებსა და ფერების ნატიფ ვარიაციებზე აქცენტი უფრო გაძლიერდა. მან განაგრძო ისეთი საკულტო ლანდშაფტების შექმნა, როგორიცაა „სქულის მთები, ნიუ-ჯერსი“ (1874), რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს მის ოსტატობას ჩრდილო-აღმოსავლური პეიზაჟის არსის დაჭერაში.

მემკვიდრეობა და აღიარება

დევიდ ჯონსონის კარიერა თითქმის ნახევარი საუკუნე გრძელდებოდა, რის განმავლობაშიც მან ფართოდ გამოფენდა თავისი ნამუშევრები ამერიკის უმსხვილეს სახელოვან ცენტრებში, მათ შორის ჩიკაგოში, ბოსტონსა და ფილადელფიაში. მიუხედავად იმისა, რომ იგი ვერასდროს მიაღწია თავის თანამედროვეთა ისეთ ფართო დიდებას, მისმა შემოქმედებამ მე-20 საუკუნის ბოლოს ახალი აღიარება მოიპოვა, რაც ძირითადად იმ მკვლევართა დამსახურებაა, რომლებმაც დაინახეს მისი უნიკალური წვლილი ჰადსონის მდინარის სკოლასა და ლუმინიზმში. დღეს ჯონსონის ნახატები ფასდება მათი ტექნიკური სიმჭიდროვის, ატმოსფერული ხარისხისა და ჩრდილო-აღმსავლური სცენების გამომწვევი ძალისმიერი აღწერილობის გამო — ეს არის მშვიდი, მაგრამ მარადიული მემკვიდრეობა, რომელიც დღემდე აღძრავს ხელოვნების მოყვარულთა გულებს.

მისი ნამუშევრები დღეს ინახება ისეთ პრესტიჟულ კოლექციებში, როგორიცაა ჰერბერტ ფ. ჯონსონის სახელობის ხელოვნების მუზეუმი კორნელის უნივერსიტეტში და პიასეკა-ჯონსონის კოლექცია პრინსტონში, რაც გარანტიას იძლევა, რომ მისი წვლილი ამერიკულ ლანდშაფტურ მხატვრობაში მომავალი თაობებისთვისაც საგანძური დარჩება.