Untitled ხელით ნათესლით დახატული ზეთប្រეწერი – სტანდარტული და ინდივიდუალური ზომები

მარიო სესარინი დე ვასკონსელოსი: პორტუგალიელი სურრეალისტი პოეტი და მხატვარი

1923 წლის 9 აგვისტოს, ლისაბონში, პორტუგალიაში, იმ ოჯახში, რომელიც ერთდროულად შეეძლო პრივილეგიებითა და ჩუმად მიმდინარე ტანჯვით გამოირჩეოდა, დაიბადა მარიო სესარინი დე ვასკონსელოსი. ის პორტუგალიული სურრეალიზმის ერთ-ერთ ყველაზე გამორჩეულ ხმად იქცა. მისი ცხოვრება განუყოფლად იყო დაკავშირებული მისი ქვეყნის პოლიტიკურ ლანდშაფტთან, განსაკუთრებით ანტონიო დე ஒலிვეირა სალასარის ავტორიტარული რეჟიმის პერიოდში, რამაც ის ამბოხებული სულისკვეთება დაუწოდა, რომელიც მის ხელოვნებაში, პოეზიაში და, საბოლოო ჯამში, მის მთლიან არსებაში გაღრმავდა. სესარინი უფრო მეტი იყო, ვიდრე უბრალოდ ხელოვანი; იგი თავისი ეპოქის ქრონიკოსი იყო — სუბვერსიული ხმა, რომელიც სიზმრისებრი სახეებითა და პროვოკაციული ლექსებით ეჭვქვეშ აყენებდა საზოგადოებრივ ნორმებს.

სესარინის ადრეული წლები არ იყო იდილიური კომფორსით განსაზღვრული. მისი მამა, ვირიატო დე ვასკონსელოსი, გამოყვავებული ოქრომჭედელი და დედა, მარია დე ლას მერსედეს სესარინი, ფრანგული წარმოშობის ესპანელი ქალი, ქორწინების სირთულეებს განიცდიდნენ, რამაც ოჯახურ სახლში პირქუში ატმოსმა შემოიტანა. ამ არასტაბილურობის განცდამ ღრმად ჩამოაყალიბა ახალგაზრდა მარიოს აღქმა, გაუჩინა გაუცხოების გრძნობა და ტრადიციული მოლოდინების ფარგლებს გარეთ გასვლის სურვილი. მან ხელოვნებაში სიმშვიდე ადრეულ ასაკშივე იპოვა და განავითარა ბუნებრივი ნიჭი ხატვასა და ფერწერაში — უნარები, რომლებიც მეტწილად თვითმავალი სწავლის შედეგად შეიძინა, რასაც შთაგონების წყაროდ ლისაბონის გულბენკიანის სახელობის მუზეუმის ფონდი, რომელიც ხელოვნების მემკვიდრეობის საგანძურია, ასრულებდა.

სურრეალისტური გამოღვიძება და ლისაბონის მიწისქვეშური სამყარო

სესარინის სურრეალისტურ მოძრაობაში შეღწევა დაახლოებით 1945 ან 1946 წლებში დაიწყო, რაც მოჰყვა მორის ნადოს ნაშრომის, „სურრეალიზმის ისტორიის“ აღმოჩენას. ამ მნიშვნელოვანმა ნაშრომმა გააცნო მას ავტომატური წერის და სიზმრისეული სახეების პრინციპები — ტექნიკები, რომლებიც ღრმად ეხმიანებოდა მის საკუთარ ამბოხებულ სენსიტიურობას. იგი სწრაფად შეუერთდა ლისაბონის მზარდ სურრეალისტთა ჯგუფს, ალექსანდრე ონეილის ხელმძღვანელობით, და პორტუგალიის სურრეალისტური სცენის ცენტრალურ ფიგურად იქცა. ეს ჯგუფი ძირითადად მიწისქვეშური ფორმით მოქმედებდა და სალასარის რეჟიმის კონსერვატიულ ღირებულებებს თავისი ხელოვნებითა და პოეზიით ეწინააღმდეგებოდა. პოლიტიკური კლიმატი საიდუმლოებას მოითხოვდა; აზრგამომტევლობის ნებისმიერმა ღიად გამოვლენამ შესაძლოა PIDE-ს (პორტუგალიის საიდუმლო პოლიცია) მხრიდან მკაცრი რეპრესიები გამოიწვია.

1960 და 1974 წლების პერიოდი სესარინისთვის განსაკუთრებით მძიმე იყო. მისმა პირდაპირმეტყველმა შეხედულებებმა, იმ დროისთვის პორტუგალიაში ტაბუირებულ თემასთან — ჰომოსექსუალობასთან ერთად, მას PIDE-ს სამიზნედ აქცია. იგი ხშირად აღმოჩენილიყო პოლიციის რდარზე, იძულებული იყო ცხოვრობდა მუდმივი საფრთხის ქვეშ და ხშირად ეძებდა თავშესაფარს გადასახლებას დიდ ბრიტანეთსა და საფრანგეთში. მიუხედავად ამ ზეწოლისა, მან შემოქმედება არ შეწყვეტა და თავისი ხელოვნება წინააღმდეგობის ფორმად გამოიყენა — როგორც თავისუფლების გამომწვევად დაჟინებული მტკიცება დევნის წინააღმდეგ.

პოეტური და პიქტორალური სამყარო

სესარინის შემოქმედება მოიცავდა როგორც პოეზიას, ისე ფერწერას, თუმცა მისი პოეტური ნამუშევრები საბოლოოდ უფრო ფართოდ იქნა აღიერინა. მისი ლექსები ხასიათდება სიზმრისებრი ხარისხით, სადაც ხშირად ერწყმის პირად გამოცდილებას სოციალურ კომენტარსა და სურრეალისტურ იმ edges-ებს. განმეორებადი თემებია სიყვარული, თავისუფლება და არსებობის აბსურდულობა — ეს ყველაფერი კრიტიკული დაკვირვების პრიზმაში. ისეთი სათაურები, როგორიცაა „შენთვის ელსინორში მისასვლელად კეთილი იყოს“, ვლინებს მის მზადყოფნას, პირისპირ შეხვდეს არაკომფორტულ სიმართლეს სალასარის მმართველობის ქვეშ მყოფი პორტუგალიული საზოგადოების შესახებ.

მისი ფერწერები, თუმცა ნაკლებად ხშირად არის გამოფენილი, ვიდრე პოეზია, ისეთივე დამაბრმავებელია. ტრადიციული ფერწერის ტექნიკის დაცვის ნაცვლად, სესარინი იყენებდა კოლაჟს, ასამბლაჟს და ნაპოვნ ობიექტებს, რათა შეექმნა მრავალშრიანი, ემოციური ნამუშევრები, რომლებიც რთულად ექვემდებარება მარტივ კატეგორიზაციას. იგი თავის შემოქმედებით პროცესს აღწერდა, როგორც ციკლურს — სადაც პოეზია საფუძვლად უდევს ფერწერას და პირიქით — რაც მისი შემოქმედებითი ძალისხმევის ურთიერთკავშირულობის დასტურია. გამორჩეული ნამუშევრებია „უტიტული (DD2CNP)“ და „ეროვნული თეატრისა და ცეკვის მუზეუმი“, რომლებიც ორივე წარმოაჩენს მის გამორჩეულ ფერების, ტექსტურისა და სიმბოლური სახეების გამოყენებას.

მემკვიდრეობა და აღიარება

მარიო სესარინი დე ვასკონსელოსი გარდაიცვალა 2006 წლის 26 ნოემბერს, დატოვა მდიდარი მემკვიდრეობა, როგორც პოეტისა და მხატვრის, რომელმაც სტატუს-კვოს გამოწვევა შეძლო. მისი ნამუშევრები დღესაც ეხმიანება აუდიტორიას, გვთავაზობს მწარედ შეხსენებულ რეფლექსიას თავისუფლების, იდენტობის და ადამიანური გამოცდილების სირთულეებზე. მისი წვლილი აღიარებულია ისეთ პლატფორმებზე, როგორიცაა AllPaintingsStore.com და წარმოდგენილია ისეთ კოლექციებში, როგორიცაა ლისაბონის ეროვნული თეატრისა და ცეკვის მუზეუმი და პორტოს „რედე პორტუგესა დე არტე კონტემპორანეა ა ნორტე“. სესარინის ხელოვნება რჩება პორტუგალიული კულტურული მემკლავების სასიცოცხლო ნ part-ად — შემოქმედებითი ძალის დასტურად, რომელსაც შეუძლია გადალახოს პოლიტიკური საზღვრები და შთაგონება მისცეს თაობებს.

მნიშვნელოვანი თარიღები

• 9 აგვისტო, 1923 (დაბადება)
• 26 ნოემბერი, 2006 (გარდაცვალება)

გამორჩეული ნამუშევრები

• უტიტული (DD2CNP)
• ეროვნული თეატრისა და ცეკვის მუზეუმი

მუზეუმები და კოლექციები

• ეროვნული თეატრისა და ცეკვის მუზეუმი, ლისაბონი, პორტუგალია
• Rede Portuguesa de Arte Contemporânea a Norte, პორტო, პორტუგალია