Życie i kariera Adolfa Zieglera
Adolf Ziegler był niemieckim malarzem i politykiem, którego losy nierozerwalnie splotły się z burzliwą historią XX wieku. Urodzony w Bremie w rodzinie architektów, kształcił swój talent w Akademii Weimarskiej pod okiem Maxa Doenera, a następnie kontynuował naukę na Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, ucząc się u Angelo Janka. Choć jego wczesne dzieła nosiły znamiona form modernistycznych, a on sam był niegdyś uważany za wielbiciela twórczości Franza Marca, to w latach 20. XX wieku jego styl przeszedł wyraźną ewolucję w stronę podejścia reprezentacjonalnego i realistycznego.
Jako wpływowa postać w Partii Nazistowskiej, Ziegler piastował liczne funkcje administracyjne, w tym stanowisko Prezydenta Pruskiej Akademii Sztuk Pięknych oraz Prezydenta Rzeszyńskiej Izby Sztuk Wizualnych. To właśnie on został powołany do nadzorowania usuwania z przestrzeni publicznej tego, co określano mianem „sztuki zdegenerowanej”, przewodnicząc komisji, która konfiskowała dzieła takich artystów jak Max Beckmann czy Emil Nolde na potrzeby wystawy sztuki zdegenerowanej w Monachium. Jego własne płótna, w tym Cztery żywioły oraz Sąd Parysa, były eksponowane na Wielkich Wystawach Sztuki Niemieckiej.
Styl artystyczny i późne lata
Ziegler zapisał się w historii sztuki jako twórca o niezwykle biegłym warsztacie, specjalizujący się w kompozycjach kwiatowych, malarstwie rodzajowym, portretach oraz obrazach alegorycznych inspirowanych mitologią grecką. Jego twórczość obejmowała również liczne akty kobiece, przedstawiające figury o idealnych proporcjach, co przyniosło mu pejoratywny przydomek: Meister des Deutschen Schamhaares.
Po aresztowaniu przez Gestapo i uwięzieniu w obozie koncentracyjnym Dachau, Ziegler został zwolniony na mocy rozkazu Hitlera, co de facto oznaczało przymusowe przejście na emeryturę. Po zakończeniu wojny, ze względu na swoje bliskie powiązania z reżimem nazistowskim, nie był w stanie odbudować swojej kariery artystycznej. Do końca swoich dni mieszkał w wiosce Varnhalt w pobliżu Baden-Baden.