Alice Neel

Wczesne lata i edukacja

• Urodzona: 28 stycznia 1900 roku w Merion Square, Pensylwania
• Rodzice: George Washington Neel (księgowy) oraz Alice Concross Hartley Neel
• Rodzina przeprowadziła się do Colwyn w Pensylwanii na początku lat 1900.
• Czwarta z pięciorga dzieci; w młodym wieku doświadczyła straty starszego brata, Hartleya.
• Wychowana w rodzinie klasy średniej, w której wobec kobiet stawiano ograniczone oczekiwania.
• Po ukończeniu szkoły średniej podjęła pracę biurową, aby wspierać rodzinę.
• Wieczorami uczęszczała na zajęcia artystyczne w Filadelfii.
• W 1921 roku rozpoczęła studia na kierunku sztuk pięknych w Philadelphia School of Design for Women (obecnie Moore College of Przemyśleń i Projektowania).
• Odrzuciła impresjonizm, przyjmując realizm szkoły Ashcan, pod wpływem Roberta Henri’ego.
• Dwukrotnie otrzymała wyróżnienie w konkursach malarskich oraz nagrodę Kern Dodge Prize w 1925 roku.
• Ukończyła studia w Philadelphia School of Design for Women w 1925 roku.

Małżeństwo, Hawana i początki kariery

• W dniu 1 czerwca 1925 roku wyszła za mąż za kubańskiego malarza Carlosa Enríqueza.
• Przeprowadziła się do Hawany na Kubie, gdzie została przyjęta przez kubański ruch awangardowy.
• To właśnie w Hawanie rozwinęła swoją świadomość polityczną oraz zaangażowanie w walkę o równość.
• W 1927 roku wystawiała wraz z mężem na XII Salon des Bellas Artes u boku wybitnych artystów kubańskich, takich jak Eduardo Abela i Marcelo Pogolotti.
• Zorganizowała swoją pierwszą wystawę indywidualną w Hawanie (data niepotwierdzona).
• Jej córka, Santillana, urodziła się w 1926 roku, lecz tragicznie zmarła na błonicę w następnym roku.

Powrót do Stanów Zjednoczonych i osobiste trudności

• W 1927 roku wróciła do Stanów Zjednoczonych ze swoją drugą córką, Isabellą Lillian (Isabettą).
• Carlos Enríquez wyjechał na Kubę, zabierając Isabettę ze sobą.
• W wyniku tych strat doznała załamania nerwowego i podjęła próbę samobójczą.
• Została hospitalizowana na oddziale dla osób z myślami samobójczymi w Philadelphia General Hospital.
• Po uznaniu jej stanu za stabilny, w 1931 roku wróciła do domu rodziców.
• Jej późniejsze relacje były burzliwe i zaowocowały narodzinami dwojga kolejnych dzieci.

Styl artystyczny i główne tematy

• Styl: Ekspresjonistyczne wykorzystanie linii i koloru; niezwykła przenikliwość psychologiczna; intensywność emocjonalna.
• Tematyka: Przede wszystkim portrety przyjaciół, rodziny, kochanków, poetów, artystów oraz nieznajomych.
• Motywy: Macierzyństwo, strata, lęk, kondycja ludzka, komentarz społeczny.
• Do jej znaczących dzieł należy „Well Baby Clinic” – surowy obraz matek i niemowląt w klinice położniczej.
• Jej portrety często rzucały wyzwanie tradycyjnym przedstawieniom kobiet, wykorzystując „kobiece spojrzenie” (female gaze), by ukazać świadomość ich uprzedmiotowienia.

Uznanie i dziedzictwo

• Początkowo pozostawała niezauważona podczas rozkwitu ekspresjonizmu abstrakcyjnego.
• Znaczące uznanie krytyki zdobyła w latach 70. XX wieku.
• W 1979 roku otrzymała nagrodę National Women’s Caucus for Art przyznaną przez prezydenta Jimmy'ego Cartera.
• Barry Walker, kurator w Museum of Fine Arts w Houston, nazwał ją „jedną z najwybitniejszych artystek portrecistek XX wieku”.
• W 2010 roku Muzeum Sztuk Pięknych w Houston zorganizowało retrospektywną wystawę jej twórczości.
• Jej dzieła są nieustannie celebrowane za ich szczerość, głębię psychologiczną i potężne przedstawienie ludzkiego doświadczenia.
• Zmarła: 13 października 1984 roku.